Historia skoków narciarskich

Pierwsze znalezione i zachowane w dobrym stanie narty znaleziono w torfowisku w Hoting w Szwecji, ich wiek określa się na 2500 lat przed naszą erą. Ojczyzną skoków jest Norwegia. Tam Sondre Aursena Nordheima z Morgedal w Telemarku, jako pierwszy zaczął robić narty i uczył jak na nich jeździć. On też wykonał pierwszy rekordowy skok na odległość 18 metrów. W Norwegii w 1861 roku powstał również pierwszy klub narciarski. Pierwsze zawody rozegrano na stoku w Hollmenkolen nazywane "Holmenkollen Nordic".

Rozwój skoków narciarskich przypada na początki XX wieku. Po kolejnych zawodach w Norwegii, sport ten zaczął rozwijać się w innych krajach, m.in. w Finlandii i Szwecji, a także w Austrii i Szwajcarii. Wtedy zaczęto organizować więcej zawodów. Rok 1908 zapoczątkował rozwój skoków w Polsce i przeprowadzono pierwszy konkurs w Sławku.

W 1909 roku w Davos Norweg Harald Smith ustanowił pierwszy oficjalny rekord świata w skokach narciarskich, uzyskana odległość 48 metrów była wtedy zdumiewająca. Skoczek podczas skoku wykonywanego „na stojąco” machał rękami, w celu zwiększenia długości skoku. Pierwszą zmianę w technice skoku zaprezentował Norweg, Anders Haugen, na skoczni w Steamboat Springs (USA). Skoczył silnie pochylając się do przodu, narty trzymając równolegle i ustanowił nowy rekord świata 65 metrów i zapisał się w historii skoków. Ten styl skakania nazwany „klasycznym” szybko stał się wiodącym wśród skoczków.

Więcej